2 - ارتباط ميان عدم و وجود آيا عالم حادث است ؟ آرى ، زيرا تحوّل مىپذيرد و قوانين علمى ثابت كرده‌اند كه عمر هستى محدود است و اين كه ممكن نيست حرارت جهان از صفر به يك درجه بالاى صفر برسد بلكه مسأله كاملًا بر عكس است و عالم از انرژى به سوى عدم انرژى پيش مىرود تا همه انرژيهاى جهان به پايان رسد . به علاوه آن كه حدود جهان دليل آن است كه ذاتش موجود نبوده است و آيا ممكن است ذات چيزى براساس وجود باشد و در لحظه‌اى از زمان معدوم باشد ؟ آيا اين تناقضى آشكار نيست ؟ تنها تفسير از « وجود » عالم هستى پس از عدم در اين قول نهفته است كه « ذات » از « عدم به وجود » منقلب نمىگردد جز بواسطه اعطاء « نور وجود » از منبع هستى كه جريانى مستمر است بگونه‌اى كه لحظه‌اى اين « عطا متوقّف » گردد « موجودات » دوباره به « عدم » باز مىگردند . اين تفسير ما را به تفاوت عميق ميان « وجود » به عنوان يك « حقيقت ثابت با ذاتى » آشكار و « موجود » به عنوان « پرتوى متحوّل » كه وجودش بسته به ديگرى است راهنمايى مىكند . در قرآن كريم آيات بسيارى وجود دارد كه نام خداوند را تسبيح كرده چنانچه سوره‌هاى قرآن با اسم عظيم پروردگار آغاز مىگردد . هنگامى كه پيرامون معناى « اسم » در لغت به كند و كاو مىپردازيم آن